Foto

Waar ligt de oorsprong, waar komt die naam Panda vandaan, waarom ben ik zo on-Aziatisch en wat fascineert me aan de kookwereld? Van Javaanse (gemixt met Chinese) komaf, ben ik in 1977 samen met mijn echte biologische broertje geadopteerd en ‘ingevlogen’ naar Nederland, waar wij een zéér blanke opvoeding hebben gehad. Een woord als discriminatie kwam niet voor in onze vocabulaire. We leerden thuis, dat hoe men jou ziet en jou behandelt grotendeels komt door hoe jij je profileert, hoe jij in de samenleving staat. We groeiden op in een hardwerkend gezin, waar onze vader 80 uur in de week werkte in zijn eigen zaak en ons voorzag van alles wat we nodig hadden. Geen tijd om erbij stil te staan of wij ons ‘thuis’ zouden voelen in Holland, of we misschien later ooit een ‘band’ zouden voelen met Indonesië, of we wel zouden aarden in Nederland. Mede daardoor ben ik me tot op de dag van vandaag niet erg bewust van mijn biologische achtergrond, ik kreeg die cultuur, waarden en normen niet mee. Ik heb alléén de Nederlandse cultuur meegekregen, dus tja niet gek dat ik über Hollandsch ben geworden. Alles wat er bekend wàs over onze geschiedenis, hebben we gehoord van onze ouders, er waren geen geheimen, maar we spraken er ook niet eindeloos over.

Tot en met de middelbare school was mijn wereldje heel klein en beschermd, iedereen wist van mijn komaf en ik was één van de weinige donkere kinderen in de klas. Ik groeide in een beschermde omgeving in fijne welvaart op, zat op tennis en paardrijden en schaatste in de winter. Niemand keek daar van op, tenzij ik buiten de verenigingen een wedstrijd had, dan vonden ze het weleens grappig.Thuis aten we vrijwel uitsluitend groente, aardappelen en vlees. Buitenlands of ‘anders’ eten was aan ons gezin niet besteed, onze moeder had niet eens de kennis en inspiratie gerechten uit andere werelddelen te maken. Toch wist ik al vroeg, dat er meer moest zijn dan dat…Ondanks dat ik inmiddels bijna alles wel lust kun je vandaag de dag toch nog steeds geen rijst aan me slijten. Ja, sushi- en risottogerechten: prima! Voor de rest mogen ze de rijstkorrels houden.

Na het VWO versnipperde mijn hele vriendengroep door Nederland. Ik bleef als enige in Enschede en we verloren elkaar door het snelle en drukke studentenleven binnen no time dan ook veelal uit het oog. Op de Hogeschool leerde ik veel nieuwe mensen kennen, ineens staken er vragen en opmerkingen op als “Waar kom je oorspronkelijk vandaan”, “lijk je op je vader of op je moeder”, “ken je je biologische ouders”, “hoe oud was je toen je werd geadopteerd”, “wat zul jij lekker Ind(ones)isch kunnen koken” etc. In mijn studententijd kwam ik door mijn toenmalige vriend veelvuldig op 2 ‘zuster’studentenhuizen waar iedereen onder een bijnaam door het leven ging en indien je nog geen bijnaam had kreeg je gelijk één toebedeeld. Gezien mijn Aziatische achtergrond en uiterlijk met bijbehorende spleetogen ging ik al snel verder onder de naam Kroepoekje. Tot ik er op zekere dag achter kwam, dat dat de bijnaam was van Sandra Remer. Niet echt te vergelijken met mij, dacht ik toen. En dus kwamen ze via Azië-Indonesië-half Javaans-half Chinees-Pinda op Panda en dat is het sindsdien gebleven.

De liefde voor alle vormen van eten wakkerde aan toen ik uit huis ging. Zoals gezegd moest er meer zijn dan alleen aardappelen, groente en vlees en door kookboeken aan te schaffen en cadeau te krijgen bleef ik jaren oefenen op de meest uiteenlopende gerechten. Ik leerde door zeer gastronomisch vrienden veel nieuwe producten en smaken kennen, leerde kneepjes van top koks via TV, volgde workshops en cursussen en raak sindsdien meer en meer enthousiast om nieuwe kookkennis en -kunde op te doen. Niet alleen werd mijn interesse voor eten gewekt, ook de kennis van wijnen en dranken vergrootte naarmate ik er meer over leerde tijdens etentjes, via proeverijen en ach, wat 'praktijkervaring'…maar tja, met dat uit huis gaan en de liefde voor eten en drinken ontdekken kwamen ook de extra kilo’s. Was het eten thuis dan misschien wel eentonig en wat saai en heerste er een ongeschreven snackregime, ik bleef al die jaren thuis wél superslank. Dat verdween dus tezamen met mijn op eigen benen staan. Al dat heerlijks heeft m’n lichaam uiterlijk misschien niet goed gedaan, maar de inwendige mens heeft sinds ik het nest verliet enorm en intens genoten. Nu wetende -ik heb trouwens gelezen, dat uit onderzoek is gebleken, dat mensen ná hun 35e bewuster worden van lichaam en geest. Dus wie weet is er nog hoop voor mij- dat ik echt zuiniger moet worden op mijn lijf, blijf ik proeven en genieten van de lekkerste en mooiste producten, máár zoveel mogelijk met een bepaalde mate in acht nemend. Dat blijft voor een fijnproever als ik moeilijk, maar het moet! Dat besef is eens te meer duidelijk nu we een dochtertje hebben…zij zal met een heel breed scala aan voedingsproducten, veel wereldser producten groot worden. Zij probeert nu al dingen die ik de eerste 20 jaar van mijn leven nog nooit had gezien of geproefd. Zij heeft al meer restaurants en eetcafés bezocht dan ik in die 20 jaar tijd. Ik hoop, dat zij mijn liefde voor eten overneemt, maar wel van begin af aan met de nodige kennis van calorieën, suikers, vetten, bijproducten, E-nummers etc. Zodat zij van kleins af aan op een gezonde en verantwoorde manier geniet van alle culinaire versnaperingen die aan haar voorbijkomen.

Na járen met heel veel plezier een kantoorbaan te hebben uitgeoefend in de reisbranche, ben ik in 2013 Kookatelier Bij Panda begonnen. Eerst nog naast mijn parttime baan, echter sinds 2016 volledig toegewijd aan mijn eigen onderneming! Het voelt goed en ik hoop, dat wij je snel eens mogen verwelkomen voor een diner, workshop of feestje en wellicht heb je nu ontzettend zin een online bestelling te plaatsen.

~Miranda Fidder~